Yalnızlık

Yalnızlık bir duygudur. Bir kişinin acı verici bir şekilde hissettiği yakınlık, aidiyet ve anlayış eksikliğini ifade eder. Hasta ya da büyük bir yük altında olan bir çocuğun ebeveynleri, ev dolu ve telefon çalıp duruyor olsa bile kendilerini yalnız hissedebilirler.

Bundan ayrı bir kavram ise sosyal izolasyondur. Bu, ölçülebilir bir iletişim eksikliğini ifade eder: az sayıda buluşma, neredeyse hiç telefon görüşmesi, giderek daralan bir çevre. İzolasyon yalnızlığa yol açabilir, ancak her zaman böyle olmak zorunda değildir. Bazı ebeveynlerin pek çok tanıdığı olmasına rağmen yine de kendilerini yalnız hissederler, çünkü kimse çocukla ilgili endişelerini gerçekten paylaşmaz.

Yalnızlık genellikle yavaş yavaş yerleşir. Önce çocuğun kötü bir gün geçirmesi nedeniyle bir kahve randevusunu iptal edersiniz. Sonra bir sonrakini. Birkaç ay sonra takvim boşalır.

• Davetler iptal edilir ya da artık hiç yapılmaz.
• Başkalarıyla sohbet etmek yorucu gelir, çünkü kendi konunuza yer bulamazsınız.
• Çocuğun nasıl olduğu sorusundan kaçınıyorsunuz.
• Eski dostluklar uykuya dalar, yenileri ise neredeyse hiç oluşmaz.
• Çevrenizdeki hiç kimsenin günlük hayatınızın gerçekte nasıl olduğunu anlamadığı hissi.

Birçok ebeveyn, başlangıçta kendilerinin bile pek farkına varmadıkları bir şekilde arkadaş çevresinden uzaklaştıklarını da anlatıyor.

Bir çocuk için endişelenmek zaman ve enerji tüketir. Doktorlar, terapistler ve okul randevuları günü belirler. Arkadaşlarla buluşmak için pek zaman kalmaz; zaman olsa bile enerji kalmaz.

Buna bir de yanlış anlaşıldığını hissetme duygusu eklenir. Çevreden gelen iyi niyetli tavsiyeler çoğu zaman sorunun özünü tutturmaz. “Büyüyünce geçer” ya da “Biraz daha sert ol” gibi sözler ebeveynleri suskun bırakır. Bu tür deneyimleri birkaç kez yaşadıktan sonra çoğu kişi artık hiçbir şey söylememeyi tercih eder.

Uzman kurumlar, bakım veren ve sürekli yük altında olan aile üyelerini, yalnızlık riski yüksek gruplar arasında saymaktadır. Dikkatini neredeyse 24 saat boyunca çocuğa yöneltenler, kendi sosyal çevreleriyle olan bağlarını yitirir. Çocuğun durumundan duyulan utanç da ebeveynleri çekingen kılar; buna ek olarak, bu konuyla başkalarına yük olmak korkusu da vardır.

Uzun süreli yalnızlık nadiren iz bırakmadan geçer. Uzman portalları bunu, bedeni ve ruh sağlığını etkileyen bir yük olarak sınıflandırmaktadır. Fiziksel açıdan, kardiyovasküler hastalıklar ve diyabet riski artışı, bağışıklık sisteminin zayıflaması ve yaşam süresinin kısalması gibi durumlar belirtilmektedir.

Psikolojik açıdan ise yalnızlık, uyku sorunları, konsantrasyon kaybı ve depresif dönem geçirme riskinin artmasıyla ilişkilidir. Bazı kişilerde ise karamsar düşünceler ve hatta intihar düşünceleri de artmaktadır. ABD’den elde edilen anket verilerinin değerlendirilmesi, sürekli yalnızlık hisseden kişilerin, bu duyguyu yaşamayanlara kıyasla depresif belirtileri önemli ölçüde daha sık bildirdiklerini ortaya koydu.

Ebeveynler için bu durum bir kısır döngüye yol açar. Sürekli endişeden kaynaklanan yorgunluk ve yalnızlık birbirini besler ve çocuğa ayıracak güç giderek azalır.

İlk adım genellikle en küçük adımdır. Yargılamadan dinleyen birine bir telefon görüşmesi. Haftada sadece kendi yakınlarınızla paylaştığınız sabit bir randevu.

• Benzer durumda olan ebeveynler için destek grupları. Orada açıklama yapmaya gerek kalmaz, çünkü karşınızdaki kişi durumu zaten bilir.
• Yerel danışma merkezleri; örneğin Caritas, Diakonie veya Ebeveyn Danışmanlığı gibi kurumlar.
• Büyük toplantılar yerine küçük, güvenilir ilişkiler. İkili bir yürüyüş, bir partiye gitmekten daha kolaydır.
• Dışarı çıkmanın mümkün olmadığı durumlarda telefon ve çevrimiçi hizmetler.

Kendi özbakımınızın bir parçası olarak, bu temasları çocukların randevuları ile eşit öneme sahip olarak değerlendirin. İlgili Federal Bakanlık tarafından desteklenen “Yalnızlık Yetkinlik Ağı”, yalnızlıkla mücadeleye yönelik bilgi ve hizmetleri bir araya getirerek bu konuyu daha görünür hale getiriyor.

Bazı belirtiler uzman desteğini gerektirir. Yalnızlık haftalarca sürerse, yaşam sevinci ve motivasyon kaybolursa, düşünceler kararmaya başlarsa, tıbbi veya psikoterapötik yardım alınması gerekir. İlk başvuru noktası, sizi uygun bir uzmana yönlendirecek olan aile hekimliği muayenehanesi olabilir.

Akut krizler ve intihar düşünceleri durumunda, Telefonla Ruh Sağlığı Danışma Hattı (0800 111 0 111) ve acil tıbbi yardım hattı (116 117) günün her saati ulaşılabilir durumdadır.

Rückenwind Ebeveynlere koçluk yaparak destek olur ve kendi iç güçlerine odaklanmalarını sağlar. Bu destek, herhangi bir tanı veya tedavinin yerini almaz. Yorgunluğun arkasında tedavi gerektiren bir hastalık olup olmadığı, yalnızca bir tıp veya psikoterapi uzmanı tarafından belirlenebilir; çocukla ilgili sorular ise bir çocuk ve ergen psikiyatrisi uzmanı tarafından değerlendirilir.