Hastaneye yatış sürecine eşlik etmek (Yatış sırasında ebeveyn rolü)

Yatış durumunda çocuk bir süreliğine klinikte kalır ve burada 24 saat boyunca bakım altında tutulur. Çocuk ve Ergen Psikiyatrisi (KJP) alanında genellikle ruhsal krizler ele alınır: depresyon, yeme bozukluğu, şiddetli anksiyete veya akut tehlike. Uzmanlar, ayakta tedavi randevuları ve gündüz kliniği artık yeterli olmadığında ve günlük yaşamın ciddi şekilde kısıtlandığında yatışlı tedaviyi önerir. Tedavi süresi, bozukluğun türüne bağlı olarak haftalarca veya aylarca sürebilir.

Doktorlar, hemşireler, terapistler ve eğitimcilerden oluşan bir ekip birlikte çalışır. Her çocuğa sabit bir sorumlu terapist atanır ve okul, terapi, yemek saatleri ile boş zaman etkinliklerini içeren bir haftalık program verilir. Bu sabit yapı, birçok çocuğa evde bulamadıkları bir dayanak sağlar.

Süreç, çocuğun yaşına ve yatağın bulunduğu servise göre değişir. Fiziksel tıp servislerinde yatan küçük çocuklarda, ebeveynlerden birinin birlikte kalması mümkündür. 2005 yılından beri bu durum ülke genelinde tıbbi gerekçeyle kabul edilmektedir; 2024 yılından itibaren ise dokuz yaşına kadar olan çocuklar için ayrı bir kanıt gerekmemektedir. Klinik, refakatçinin konaklama ve yemek masrafları için günlük 45 avroluk bir sabit ücret almaktadır.

Çocuk ve ergen psikiyatrisi bölümlerinde ise durum farklıdır. Burada çocuklar ve ergenler genellikle ebeveynleri olmadan serviste kalır, çünkü evdeki günlük yaşamdan uzaklaşmak tedavinin bir parçasıdır. Ebeveynler için bu durum genellikle ani bir ayrılık anlamına gelir. Önceden somut sorular sormak yardımcı olur: Ziyaret saatleri nasıldır? Ne zaman telefon görüşmeleri yapılabilir? İlk aile görüşmesi ne zaman gerçekleşir? Sabit irtibat kişisi kimdir?

Çocuk o anda başka bir yerde uyuyor olsa bile ebeveynlerin rolü önemini korur. Tedavi ekibi, elde edilen ilerlemelerin evde günlük yaşamı da desteklemesi gerektiği için aileyi tanı ve tedaviye dahil eder. Somut olarak bu, sorumlu terapist ile düzenli aile görüşmeleri, ziyaretler ve telefon görüşmeleri konusunda anlaşmalar ve daha sonra çocuğun öğrendiklerini evde uyguladığı hafta sonu stres testleri anlamına gelir.

Birçok ebeveyn için en zor kısım, çocuğu bırakabilmektir. Aylarca çocuğun her ruh halini gözlemlemiş ve her öğününde yanında olmuşlardır. Şimdi ise, neredeyse hiç tanımadıkları bir ekip bu görevi devralıyor. Güven, küçük adımlarla gelişir: belirsiz bir durum olduğunda soru sormak, günlük yaşamdaki gözlemleri paylaşmak, anlaşmalara uymak. Gizlilik yükümlülüğünün varlığını bilmek önemlidir. Ekip, çocuk veya başkaları için bir tehlike söz konusu olmadığı sürece, gencin anlattığı her şeyi başkalarına aktaramaz.

Teşhis konulduktan sonra birçok ebeveynin kafasında ağır düşünceler belirir. Bir şeyi gözden kaçırmış mıyım? Daha önce harekete geçmeli miydim? Bu tür suçluluk duyguları yaygındır ve ebeveynliğin kalitesiyle ilgili bir şey ifade etmez. Bir ruhsal hastalık birçok faktörün bir sonucu olarak ortaya çıkar ve nadiren tek bir tetikleyiciye bağlanabilir.

Buna sık sık yorgunluk da eklenir, çünkü hastaneye yatış öncesi dönem genellikle sürekli tetikte olma ve uykusuzlukla geçer. Bazı ebeveynler hastaneye yatışı bir başarısızlık itirafı olarak algılar ve aileleri veya arkadaşları önünde utanç duyarlar. Bu utanç duygusu, aile görüşmesinde veya bireysel danışmanlık seanslarında dile getirilebilir. Kardeşler de şu anda ilgiye ihtiyaç duyar, çünkü kardeşler evdeki gerginliği açıkça hissederler.

Yatış süreci genellikle Çocuk ve Ergen Psikiyatrisi servisi veya çocuk doktoru tarafından yapılan sevk yoluyla gerçekleşir; akut kriz durumlarında ise acil servis üzerinden de yapılabilir. İntihar düşünceleri gibi akut bir tehlike söz konusu olduğunda, derhal 112’yi veya en yakın psikiyatri kliniğini aramalısınız.

Ebeveynler için ise ebeveyn danışma merkezleri, kliniğin sosyal hizmet birimi ve destek grupları gibi kaynaklar mevcut. Sosyal hizmet birimi, çocuk hastalık ödeneği ve masrafların karşılanması ile ilgili sorularda da yardımcı olur. Rückenwind gibi bir destek hizmeti, bu aşamada ebeveynlere destek olabilir, konuşmaları düzenleyebilir ve dikkatlerini kendi özbakımlarına yönlendirebilir. Bu hizmet, tedavinin yerini almaz. Teşhis ve yatış kararı, yalnızca bir çocuk ve ergen psikiyatrisi uzmanı veya bir tıp ya da psikoterapi uzmanı tarafından verilir.