Diagnose Z63 ca. 3 Min. okuma süresi

Teşhis Konusundaki Anlaşmazlık (Ebeveynlerin teşhise farklı tepkiler vermesi)

Diagnose-Uneinigkeit beschreibt den Zustand, in dem zwei Elternteile dieselbe Diagnose ihres Kindes verschieden schnell und verschieden tief akzeptieren. Das belastet die Partnerschaft und erschwert eine gemeinsame Linie fürs Kind.

İçindekiler

Teşhis uyuşmazlığı ne anlama gelir?

Teşhis konusunda fikir ayrılığı, iki ebeveynin çocuklarının aynı teşhisini farklı şekilde algılaması ve farklı hızlarda kabullenmesi durumunu ifade eder. Bir ebeveyn hemen tedaviler, randevular ve kaynaklar aramaya başlar. Diğeri ise tanıyı sorgular ya da bir kenara iter. Her ikisi de çocuk için en iyisini ister. Yine de aynı çatı altında iki farklı görüş oluşur.

Tıbbi açıdan bu tür bir ailevi yük, ICD-10'da Z63 kodu altında, yani yakın aile ve eşlik ilişkilerindeki sorunlara ilişkin kodlar altında ele alınır. Bu durumda çocuğun tanısı sorgulanmaz. Mesele, kimin ne zaman bu tanıyı gerçek olarak kabul edeceği ve bundan ne sonuç çıkarılacağıdır. Bu aşama birkaç hafta sürebilir veya aylarca uzayabilir.

Ebeveynlerin bir tanıyı farklı şekillerde nasıl algıladıkları

Teşhis konulduktan sonra birçok ebeveyn, yas tepkisine benzer bir süreç yaşar. Başlangıçta genellikle şok ve inanamama hissi hakimdir; bu konuyla ilgili daha fazla bilgi için “Teşhis Şoku” başlığına bakabilirsiniz. Ardından bazılarında öfke, pazarlık veya içine kapanma duyguları ortaya çıkar. Bu sürecin hızı kişiden kişiye değişir.

Gündüzleri çocuğa bakan bir anne, belirtileri genellikle daha erken fark eder ve tanıyı daha çabuk kabullenir. Çocuğuyla günlük yaşamı daha az paylaşan bir babanın ise haberi sindirmesi genellikle daha uzun sürer. Uzman kurumlar, babaların da çocuklarının hastalığından aynı derecede acı çektiğini, ancak endişelerini dışa vurmakta daha zorlandıklarını belirtmektedir. Kişinin kendi yaşam öyküsü de bu süreçte etkili olur. Çocukken kendisi de bir teşhis almış olan bir kişi, bu konuyu ilk kez yaşayan birinden farklı tepki verir.

İnkar, ilk başta aşırı yükten korunma mekanizması gibi işlev görür. Bu durum, ebeveynin çocuğuna kayıtsız olduğu anlamına nadiren gelir.

Bunun ortaklığı nasıl zorladığı

Bir ebeveyn harekete geçerken diğeri fren yaparsa, suçlamalar ortaya çıkar. Aktif olan taraf, başvurular, doktor randevuları ve endişelerle baş başa kalmış hisseder. Tereddüt eden taraf ise baskı altında ve ezilmiş hisseder. Her ikisi de bitkin düşer, ancak aynı çocuk hakkında farklı diller konuşurlar.

Kronik hastalığı olan çocuklu ailelerin durumuna ilişkin raporlar, ebeveynler arasındaki çatışmaların ve uyum sorunlarının zamanla artabileceğini ortaya koymaktadır. Bu çiftlerin büyük bir kısmı zaman zaman yoğun bir psikolojik baskı altındadır. Buna bir de günlük yaşam eklenir. Geceleri uykusuz kalan ve gündüzleri işlevini sürdüren birinin sakin bir konuşma için pek gücü kalmaz; yorgunluk buna neden olur.

Çift ilişkisi kötüye gider. Yakınlık, birlikte geçirilen molalar ve şefkat ilk olarak ortadan kalkar. Bazı çiftler, her birinin sadece işlerini hallettiği, yorgun bir ilişki içine girer. Çocuklar ebeveynler arasındaki gerginliği erken yaşta hisseder ve bazen kendi belirtileriyle tepki verir.

Çocuk için ortak bir yaklaşım bulmanın yolları

Bu farklılık yadsınamaz. Bu durum, doğru yaklaşım konusundaki tartışmayı çocuğun yararına olan eylemlerden ayırmaya yardımcı olur.

  • Zamanı ve konuyu birbirinden ayırın. Daha yavaş hareket eden ebeveyne ayak uydurması için zaman tanıyın, ancak çocuk için gerekli randevuları ertelemeyin.
  • İkna etmek yerine görevleri paylaşın. Biri doktor randevularını üstlensin, diğeri okulu veya kardeşleri. Somut sorumluluklar, sürekli aynı fikirde olma baskısını azaltır.
  • Sabit görüşme zamanı. Haftada yirmi dakika, çocuk olmadan, cep telefonu olmadan, tek bir konuya odaklanarak ve birbirinizi bitirene kadar dinleyerek sakin bir şekilde konuşun.
  • Randevuya birlikte gidin. Her iki ebeveyn de muayenehanede aynı görüşmede bulunursa, ikisi de aynı bilgileri duyar. Bu, bir ebeveynin tek başına haberci rolünü üstlenmesini önler.

Dışarıya karşı sakin ve ortak bir dil kullanmak önemlidir. Çocuğa tanı hakkında konuşmadan önce, ne söyleneceğini aranızda netleştirin; bkz. Çocuğa Tanı Bildirimi. Ebeveynlerinin anlaşamadığını gören bir çocuk, daha kolay iki taraf arasında kalır.

Ne zaman ve nereden yardım alınmalı?

Caritas, Diakonie ve belediye kurumlarına bağlı ebeveynlik ve aile danışma merkezleri, ebeveynler arasındaki çatışmalar da dahil olmak üzere ücretsiz ve gizlilik içinde danışmanlık hizmeti sunar. Bu merkezlerde psikologlar ve sosyal hizmet uzmanları görev yapmaktadır. Federal Ebeveynlik Danışmanlığı Konferansı aracılığıyla yakınınızdaki bir merkezi bulabilir ve anonim çevrimiçi danışmanlık hizmetinden yararlanabilirsiniz.

Anlaşmazlık çift ilişkisini tamamen ele geçirmişse, çift terapisi yeniden iletişim kurmak için güvenli bir ortam sağlayabilir. Ebeveynlik hayatınızda ise Rückenwind, bir ekip olarak hareket edebilmenizi sağlamak amacıyla bu süreci koçluk yaparak size eşlik eder.

Çocuğun rahatsızlığını netleştirmek ve tanı koymak, yalnızca bir çocuk ve ergen psikiyatrisi (KJP) uzmanı veya bir tıp ya da psikoterapi uzmanı tarafından yapılabilir.

Bunu biriyle konuşmak ister misin?

Ücretsiz ilk görüşme